Onze B-ploeg zag enkele weken geleden hun ongeslagen reeks gebroken worden door met het kleinste verschil te verliezen van Reninge. Solidair als we zijn wilden de A’tjes dit euvel rechtzetten. Bijkomend waren de drie punten ook broodnodig om zo goed als zeker de tweede stek in het klassement binnen te rijven.
Het beloofde alvast niet eenvoudig te worden, want zonder Younes (schouderperikelen), Kristof Coutigny en Brecht zagen we het scorend vermogen van onze ploeg drastisch terugvallen.
Het weer en het kunstveld (volgens de kantinier van Reninge betaald met de opbrengst van de trajectcontrole) zagen er prima uit, dus iedereen had zin in deze topper!
Van bij de start vlogen de thuisspelers er stevig in. De duels waren vaak op – en af en toe over het randje. De sympathieke ref bleef er rustig onder en voelde de wedstrijd van in het begin goed aan. Behalve enkele discutabele buitenspelsituaties had hij het meestal bij het rechte eind.
Spelers die hem verbaal te lijf gingen kregen ook een kordaat antwoord terug. Zo hoort het.
Even viel alles stil toen ‘pappie’ slecht neerkwam op zijn achterhoofd. Gelukkig was Mathijs er snel bij en zijn medische analyse was tegelijk geruststellend en uitgebreid. Kurt bleef ‘groggy’ (niet duidelijk of dit veroorzaakt werd door de nekslag of door het vragenvuur van Mathijs) aan de kant en Benoit kwam in zijn plaats.
Als er veel lijfelijk geweld is dan zijn er ook veel vrije trappen. Saeri, die niet alleen de gave van het woord heeft, maar ook over een fijne traptechniek beschikt, bracht de ballen gevaarlijk in het strafschopgebied van Reninge. Al snel bleek dat we in dergelijke situaties een spits misten die op de goeie plek stond, want in de goal van Reninge zagen we een weifelende keeper.
Dat we niet scoorden betekende alleszins niet dat onze ‘gelegenheidsspitsen’ het niet goed deden, verre van zelfs. Kobe Menu was een gesel voor de verdediging met zijn goede loopacties en ook Maarten ging vlot over de tegenstander en toonde zich gevaarlijk.
In het middenveld werkte Ruben als een paard, en -eerlijk is eerlijk- ook zijn acties waren af en toe wel gevaarlijk voor de fysieke gezondheid van de tegenstander. Wim Boutton -lichtjes overtraind- etaleerde opnieuw ‘rustige vastheid’.
Na een prima opbouw en dito voorzet miste Greg onbegrijpelijk voor een leeg doel. Té verrast en veel pech zorgden ervoor dat dé kans op een verdiende voorsprong in rook opging. Younes, die in zijn hoedanigheid als supporter meer kilometers aflegt dan als spits, keek nagelbijtend toe.
De vele ‘charges’ zorgden voor nervositeit, ook naast de lijn. Matty verloste de scheidsrechter van zijn moeilijke taak om de buitenspelval in te schatten, door luid en duidelijk ‘Offside’ te roepen bij élke diepe bal die Reninge verstuurde.
Centraal achterin hielden Kristof en Mathias de deur op slot. Langs die weg moest Reninge het alvast niet proberen vandaag. Maar ook onze backs Jan en Benoit toonden kwaliteit en ontfutselden Reninge continu de bal. Ook in de opbouw lieten ze zich op weinig foutjes betrappen.
Na een duelrijke en doelpuntenarme eerste helft gingen we rusten.
De tweede helft startte opnieuw met een goed tempo. De eerste grote kans was voor Kobe, die zijn verdediger afhield en een giftige lobbal uit zijn slof toverde. Dit keer zat de goalie er prima tussen en met een combinatie van geluk en kunde voorkwam hij de 0-1.
Aan de overkant miste Reninge een grote kans. Studax kon ook weer rekenen op een attente Gio (met rugpijn) in doel. Enkele doortastende acties van zijn kant waren nodig om Reninge het scoren te beletten. Ook zijn uittrappen mochten gezien worden, want belandden telkens bij een rood-gele.
Naast het veld -waar toch veel voetbal- en levenswijsheid verzameld stond- was de conclusie dat wie eerst zou prikken de wedstrijd zou winnen. Tussendoor werd ook de familiegeschiedenis van Stan Dewulf en vele anderen verteld. Het kwam erop neer dat bijna iedereen op de één of andere manier gelinkt kan worden aan West-Vleteren, en meerbepaald aan de paterhoek, heimat van deleguee Marc Pyck.
Op het veld: de match bleef doorspekt van overtredingen die -naarmate de klok verder tikte- steeds grimmiger werden van aard. De scheidsrechter die in de eerste helft de kaarten op zak hield, trok nu wel geel voor wie te ver ging. Opnieuw bewees hij hiermee de match aan te voelen en toonde hij aan dat de geest van het reglement volgen vaak zinvoller is dan de letter van de wet.
Reninge bracht opnieuw ex-studaxer Sile tussen de lijnen, maar de druk bleef nu toch vooral komen van Studax. En dan was daar plots het moment van Jan! Half gedraaid kreeg hij een snedige pass ingespeeld en in één tijd -met een mooie krul- stuurde hij het leer lekker het hoekje in. 0-1 en een mooie bekroning van zijn ijzersterke wedstrijd. Wat een mokerslag voor Reninge!
Ieders niveau zakte nu wat weg. De analisten naast het veld schreven dit toe aan de pijp die bij sommigen aan het uitgaan was. Maarten gaf zijn pijp nog niet aan zijn naamgenoot, want hij maakte er op sublieme wijze 0-2 van met een ‘cartouche’ vanop afstand. (Er moest toch één term uit het wielrennen gebruikt worden op deze zondag van Paris-Roubaix)
Reninge zette een slotoffensief in dat eigenlijk niet meer echt die naam waard was. Want ook bij hen zakte het batterijniveau zienderogen.
Mathijs mocht ook nog opdraven diep in de spits. Zijn eerste controle was iets minder, maar voor de rest deed hij wat we van hem verwachtten. De tegenstander ‘aan de praat’ houden.
De sympathieke ref floot de spannende en aangename wedstrijd af! Prachtige voormiddag beleefd!
Nog één ‘gewone’ match en dan de derby, maar de tweede plaats lijkt binnen.