Eerst wat achtergrondinformatie. Deze week gingen we op bezoek bij Brielen, een ploeg die al dertien wedstrijden ongeslagen was en ook dit seizoen bovenaan meedraaide. Met 17 op 21 stonden ze op de vierde plaats; wij waren zesde met 15 op 21. Vorig seizoen konden we tegen deze ploeg niets rapen.
We verschenen opnieuw met veertien spelers op de afspraak en hadden dus drie frisse krachten op de bank. Namen kan ik jullie helaas niet geven: met het oog op de volgende wedstrijd willen we onze troeven nog niet prijsgeven. Patrick hebben we tot nu toe nog niet hoeven in te brengen, dus hij mocht wel in beeld blijven. Zoals je kunt zien, was het prima weer. Het zonnetje kwam op, al was het bij de start nog fris.
We startten deze week met een koppel Hamerlincks en een koppel Vanrenterghems, aangevuld met zes andere pionnen op het veld. Steppe stond opnieuw in doel. Zoals elke week werkte iedereen zijn eigen opwarmingsritueel af. Aho!
Om 9u15 begonnen we eraan. De eerste kansen waren voor Brielen. De thuisploeg begon furieus en drong ons meteen terug tot aan ons eigen strafschopgebied.
Tussendoor nog een weetje: hoewel we in de volksmond over de ‘zestien meter’ spreken, bedraagt de exacte afstand vanaf de doellijn 16,50 meter (oorspronkelijk 18 yards).
Bij een van de eerste kansen trof Brielen zelfs de paal. Voor ons was het nog even zoeken naar de juiste aanpak. Halewijn, opnieuw in de spits, veroverde op het middenveld de bal met een zorgvuldig uitgevoerde tackle. Hij speelde Warre centraal aan, die de bal meteen doorspeelde naar Chiel. Die waagde zijn kans, maar de verdediging werkte zijn schot in hoekschop. Lenny nam die voor zijn rekening en bracht de bal ver voor doel. Jelle was mee opgerukt en liet de bal in de rechterwinkelhaak verdwijnen: 0-1 na amper vijf minuten.
Aangezien we op dat moment de mindere ploeg waren, was dat mooi meegenomen. Even later kregen we opnieuw een hoekschop. Na een kaats van Halewijn bracht Lenny de bal in één tijd hoog voor doel. Warre controleerde, maar kon door de oprukkende verdediging niet afwerken. Chiel liep perfect in en trapte de bal tussen de doelman en de paal binnen. Voilà, acht minuten gespeeld en het stond 0-2!
Bij de tegenstander nam het gemopper toe. Er slopen ook slordigheden in hun spel, waarvan wij konden profiteren. Halewijn kreeg de bal op rechts, passeerde zijn tegenstander én de doelman en schoof de bal vanuit een vrij scherpe hoek over de doellijn. Na tien minuten stonden we zowaar al 0-3 voor.
Nog eens tien minuten later volgde een lange voorzet van Lenny vanaf links. Een verdediger miskeek zich op de bal, maar Halewijn was attent en knalde hem tussen de doelman en de paal binnen: 0-4.
Nog geen minuut later kon Chiel aanleggen, maar deze keer bracht de doelman redding. Een kwartier voor rust kwam Brielen dan toch tot scoren. Na een snelle aanval over links werd de bal voor doel gebracht. Een speler liep goed in aan de verste paal en tikte de 1-4 binnen.
De eerste wissels volgden, maar nog voor de rust kregen we een vintage Vanrenterghem-aanval te zien. Reinout stuurde zijn broer Halewijn de diepte in, waarna die de bal overhoeks binnenschoof. Met zijn derde van de dag legde hij de ruststand vast op 1-5.
In de tweede helft zakte het tempo wat en kregen beide ploegen kansen. Brielen kwam met een aangepast strijdplan uit de kleedkamer: de lange bal! Hun schoten van buiten de zestien hadden tot dan toe niet de oplossing gebracht. Toch moest Steppe, inmiddels met een pet tegen de zon, attent blijven bij enkele afstandsschoten.
Ook wij kregen nog kansen, al waren het er minder dan voor de rust. Tien minuten voor tijd trapte Reinout een weggewerkte bal tegen de paal. Net niet! We dachten de wedstrijd rustig te kunnen uitspelen, maar lieten Brielen daardoor te ver oprukken. Dat resulteerde in twee mooie doelpunten van buiten de zestien. Bij de 2-5 zag Steppe de bal niet aankomen; de 3-5 vloog vlak naast de paal binnen. Die doelpunten vielen om 10.52 uur en 10.58 uur.
Brielen voelde dat er nog iets mogelijk was en dwong ons tot een overtreding. Lenny kreeg geel en de thuisploeg mocht enkele meters buiten ons strafschopgebied een vrije trap nemen. Steppe stelde zijn muur op en haalde de bal vervolgens met zijn rechterhand laag uit de hoek. Een broodnodige redding! Daarna was het nog een tweetal minuten wachten op het laatste fluitsignaal.
Was de overwinning verdiend? Wie de wedstrijd zag, zal daar zeker niet aan twijfelen. Dat we met z’n allen zo’n sterke match zouden spelen, viel vooraf echter niet te voorspellen. Op naar de derby van zondag. Wie weet wat daar allemaal mogelijk is!
Tot zondag!