Op bezoek bij Rood-Wit Hollebeke – de vijfde in de stand – wist Studax dat het op zijn hoede moest zijn. De heenwedstrijd had al bewezen dat Hollebeke over de nodige kwaliteiten beschikt. Maar vanaf het eerste fluitsignaal nam Studax het initiatief in handen, en dat zou de hele match zo blijven.
Al vroeg in de wedstrijd leek Studax op voorsprong te komen. Chiel dribbelde zich knap door de verdediging, kapte ook nog eens de doelman uit en stond klaar om binnen te tikken. Maar de doelman haalde hem onderuit in de zestien. Iedereen zag de overtreding… behalve de scheidsrechter. Geen penalty, geen doelpunt.
Studax was met vijftien spelers afgezakt naar Hollebeke, maar na amper een half uur moest de ploeg reeds twee blessures incasseren: eerst Jelle, daarna Reinout. Gelukkig stonden de verdedigers op de bank te popelen om in te vallen. De kansen bleven schaars; enkel een diepe bal van Wouter bracht Halewijn nog gevaarlijk voor doel, maar zijn poging ging recht op de keeper. Ruststand: 0-0.
Tweede helft: kwaliteit zakt weg
Net als het veld, ging de kwaliteit van de wedstrijd in de tweede helft naar beneden. Het duurde lang voor er opnieuw iets te noteren viel. Een ongevaarlijk afstandsschot van Halewijn was het eerste wapenfeit van Studax.
De beste kans voor de bezoekers kwam er voor Jeffrey. Hij mocht alleen doorgaan op een hoge bal, maar werd alsnog ingehaald door de verdediging. Hij legde nog netjes af voor Lennert, maar die mikte naast.
In het slotkwartier voerde Hollebeke de druk op en moest Studax achteruit. Robin hield zijn team recht met een knappe reflex zeven minuten voor tijd, en in de absolute slotfase redde hij opnieuw de meubelen.
Een correcte eindstand
Uiteindelijk bleef het 0-0, een score die perfect weergeeft wat de wedstrijd was: hard werken, veel inzet, maar weinig echte kansen. Een eerlijke puntendeling.